Krakowski Teatr BARAKAH, działający pod egidą Fundacji Dziesięciu Talentów na Rzecz Teatru BARAKAH, został założony w 2004 roku przez dwie artystki teatru: Anę Nowicką i Monikę Kufel.

Absolwentki PWST, aktorki, połączył pierwszy wspólny projekt Szafa. Nad monodramem w wykonaniu Moniki Kufel, opartym na jej własnym pomyśle oraz kompilacji tekstów Hanny Krall, Olgi Tokarczuk i Juliana Tuwima, reżyserską opiekę sprawowała Ana Nowicka. Efektem jest spektakl doceniony na licznych festiwalach, będący – jak napisano w Gazecie Wyborczej – „mistrzowskim pokazem tego, jak kontekst zmienia znaczenie słów”.

Tak się zaczęło.

Następne spektakle: Cin, Klinika dobrej śmierci i Damska toaleta to zadawanie niewygodnych, często kontrowersyjnych pytań, to poddawanie w wątpliwość społecznych pewników. Nie oznacza to, że BARAKAH używa sceny jako miejsca agitacji. Nie, nie używa. Dotyka po prostu tego, co wokół nas. Z lupą w dłoni ogląda rzeczywistość i czasem próbuje ją oswoić, a czasem uderza młotkiem, by zburzyć coś, co mu nie pachnie – czujnie, starając się być daleko od schematów i patosu.

Kolejne sezony, kolejne premiery.

Szyc to balansujący między musicalem a modern-operą, głośny już spektakl na podstawie tekstu Hanocha Levina, „…wodewilowy, w dobrym stylu z precyzyjnym kontrapunktem komizmu i dramatycznych spoważnień, ze świetnie trafionymi w nastrój, słodko-ostrymi songami Renaty Przemyk” (jak pisze Przekrój). Teatr BARAKAH ma siedzibę na krakowskim Kazimierzu, który zobowiązuje do łączenia kultur, religii, charakterów, problemów… Szyc stara się wypełnić to zobowiązanie, a pamiętając o dacie w kalendarzu staje się dramatem uniwersalnym.

Na Jednorękiego ze Spokane składają się zabawne dialogi (sztukę napisał Martin McDonagh), humor sytuacyjny i filmowy klimat łączący w małej scenie piwnicznej cechy Tarantino, Lyncha i Jarmuscha. Statek dla lalek Mileny Markowić to z kolei podróż dziewczynki-dziewczyny-kobiety po kolejnych etapach życia, w którym bajki są wulgarne, ludzie wypruci z emocji, a poczucie bezpieczeństwa zdaje się być zawsze nie po tej stronie lustra, co akurat bohaterka. W Teatraliach napisano: „Statek dla lalek z całą pewnością nie jest przeznaczony dla spragnionych niedzielnej rozrywki widzów. Bliżej mu do emocjonalnej masakry, którą warto sobie w tym wypadku zaserwować, ale tylko na własną odpowiedzialność. Mocna, odważna propozycja, aż strach odrzucić.”

Jesienią 2012 roku na kamiennej posadce teatru zawitał monodram Kłamczucha (od 6 października 2012), klasyczny thriller z przesłuchiwaną kobietą w roli głównej. Głównym wydarzeniem 2012 roku była natomiast prapremiera sztuki Chorwatki Asji Srnec Todorović Martwe wesele, opowieść o ojcu, matce, córce i panu młodym, który stara się o córki rękę, opowieść o życiu i śmierci.

Teatr BARAKAH blisko współpracuje z zespołem Cinema Paradiso. Wynikiem tej współpracy jest projekt Nosferatu – symfonia grozy, czyli słynny film Murnau z 1922 z muzyką na żywo. Kolejnym z tej serii będzie Erotico.

Teatr BARAKAH realizuje także projekt Dramatorium, w ramach którego odbywają się reżyserowane, kreatywne czytania sztuk teatralnych, prozy i poezji. Teksty z różnych krajów, miast, różnych pisarzy, z różnych czasów i literackich stylów czytane są w każdy poniedziałek o 20.00. Czasem przy stoliku, czasem z inscenizacją, czasem z muzyką na żywo, czasem czyta widz, czasem z gościem specjalnym, czasem bez wina, czasem z...

Monika Kufel

Prezes Fundacji Dziesięciu Talentów na rzecz Teatru BARAKAH w Krakowie, założycielka Teatru BARAKAH, scenograf i kostiumolog, ale przede wszystkim aktorka. Absolwentka PWST we Wrocławiu.

W 2012 otrzymała Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za projekt „Twarzą w twarz, czyli teatr jednego aktora”. Laureatka licznych nagród za działalność artystyczną. Za autorski monodram pt. „Szafa” otrzymała wiele nagród aktorskich:  nagrodę za debiut na 33. Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu (2004 r.), nagrodę specjalną Ministra Kultury Macedonii na Międzynarodowym Festiwalu „Aktor Europy” w Macedonii (2004 r.), wyróżnienie na Festiwalu Teatrów Niewielkich w Lublinie (2005 r.), nagrodę na Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Warszawie (2005 r.) oraz II nagrodę na Festiwalu Sztuki Teatralnej w Rybniku (2007 r.). Jako aktorka była związana z Teatrem im. Ludwika Solskiego w Tarnowie. Występowała też w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie oraz w Teatrze Groteska w Krakowie. Jako scenograf i kostiumolog poza Teatrem BARAKAH pracowała w Teatrze Nowym im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu  oraz  w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu.
Gra, pisze scenariusze, projektuje scenografię oraz kostiumy, prowadzi warsztaty teatralne.

Ana Nowicka

Pracuje także poza Teatrem BARAKAH: jako współreżyser (wraz z Iwoną Kempą) sztuki (Udręka życia) Hanocha Levina w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, reżyser spektaklu „Poper” Hanocha Levina w Teatrze Nowym im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu oraz reżyser „Porucznika z Inishmore” Martina McDonagh’a w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu. Przez kilka sezonów należała do zespołu aktorskiego Teatru im. Ludwika Solskiego w Tarnowie.

Anna Wyrwik

Zajmuje się organizacją Dramatorium oraz promocją i PR. Absolwentka socjologii i kulturoznawstwa latynoamerykańskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim. Czyta, ogląda, pisze opowiadania i inne teksty.

Sylwia Papier

Prowadzi  rezerwację biletów dla grup zorganizowanych. Ponadto zajmuje się organizacją widowni, a także plakatowaniem, dystrybucją ulotek i zaproszeń. Dba o promocję oraz dobry wizerunek teatru.
Prywatnie studentka komparatystyki i kulturoznawstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim, pasjonatka muzyki, poezji  i teatru. Recenzentka w teatralnym kanale Co Na Scenie.

Monika Śmiłek

Prowadzi rezerwacje biletów, zaproszeń na wszystkie spektakle i wydarzenia odbywające się w Teatrze BARAKAH. Ponadto odpowiedzialna za obsługę widowni i sprzedaż biletów wstępu. Dba o dobry o wizerunek teatru w Krakowie poprzez reklamę - plakatowanie, dystrybucje ulotek i folderów. Prywatnie dorożkarka - magicznej zielonej dorożki, pasjonatka muzyki oraz gry na gitarze. Interesuje się także fotografią.

Paweł Baran

Odpowiedzialny za obsługę widowni. Czuwa nad każdym z osobna, ażeby dla nikogo nie zabrakło miejsca. W wolnych chwilach gra na perkusji, interesuje się fotografią, narciarstwem, sztukami walk oraz kitesurfingiem.