Krakowski Teatr BARAKAH, działający pod egidą Fundacji Dziesięciu Talentów na Rzecz Teatru BARAKAH, został założony w 2004 roku przez dwie artystki teatru: Anę Nowicką i Monikę Kufel. Absolwentki PWST, aktorki, połączył pierwszy wspólny projekt pt. „Szafa”. Już ten spektakl ustanowił zasady przyszłej współpracy duetu: nad monodramem w wykonaniu Moniki, opartym na jej własnym pomyśle oraz kompilacji tekstów Krall, Tokarczuk i Tuwima, reżyserską opiekę sprawowała Ana. Efektem jest spektakl niezwykle poruszający, doceniony na licznych festiwalach. „Szafa” rzuca nowe, bo z perspektywy małej, przerażonej dziewczynki, spojrzenie na kwestię Szoah. Wobec tego monodramu widz nie może pozostać obojętny. Z pewnością – nigdy już nie spojrzy na szafę jak na zwykły mebel do przechowywania ubrań. Może być ona schronem, ale i pułapką, wagonem pociągu, piecem krematoryjnym, miejscem przechowywania najświętszych słów i największych tajemnic.

Kolejne spektakle: „Cin”, „Klinika dobrej śmierci”, „Damska toaleta”, pozostają w kręgu niewygodnych, często kontrowersyjnych pytań – punktują, poddają w wątpliwość powszechnie akceptowane aksjomaty. Stąd też w „Klinice dobrej śmierci” pada odważne pytanie o eutanazję, prawo do decydowania o własnym życiu. „Damska toaleta” natomiast, nawiązując stylem do Almodovara, prezentuje i burzy równocześnie katalog kobiecych osobliwości.

BARAKAH nie jest jednak teatrem społecznie zaangażowanym, nie używa sceny jako miejsca agitacji. Dotyka tego, co nas otacza, filtruje rzeczywistość, próbuje ją oswoić albo też zburzyć przyjęte schematy, a robi to w sposób daleki od wydumanego patetyzmu.

Także ze względu na siedzibę – samo serce krakowskiego Kazimierza – Teatr BARAKAH pozwala sobie na twórczą fuzję kultur, religii, charakterów czy problemów. Stąd też częsty groteskowy styl, tragikomiczność. Najpełniejszą realizację znajdują te cechy w „Szycu” – głośnym już spektaklu muzycznym, balansującym między musicalem a modern-operą. Ana Nowicka z sukcesem wprowadziła na krakowską scenę tekst Hanocha Levina – autora słynnego „Kruma”. „Szyc” w niekonwencjonalny sposób opowiada o rodzinie pozbawionej duchowości, skupionej na pożeraniu dóbr materialnych. Dla rodziny Szyca człowiek to towar, za którym stoi banknot o określonym nominale. W XXI wieku, uzależnionym od konsumpcjonizmu, sztuka zyskuje nowy wymiar. Na pozór zabawnie opowiada o trudnościach z wydaniem za mąż córki, ale dzięki muzyce autorstwa Renaty Przemyk, choreografii Iwony Olszowskiej oraz ekspresywnemu aktorstwu – okazuje się niepokojąco uniwersalna.

Widzowie przychodzący na „Jednoręki ze Spokane” są świadkami błyskotliwych dialogów autorstwa zdobywcy Oskara, Martina McDonagh’a. Humor sytuacyjny potęguje gra z teatralną konwencją: młodego boya hotelowego gra dojrzała aktorka, a w rolę czarnoskórego mężczyzny wcieliła się biała kobieta. 

„Statek dla lalek” Mileny Markowić, którego polska prapremiera odbyła się w Teatrze BARAKAH 29 paźdzerinika 2011 roku,  prowadzi widza przez koleje życia, jakie bywają  udziałem wielu kobiet. Brakuje w tym świecie miłości czy bezpieczeństwa, a bohaterka targana jest bolesnymi pragnieniami, które nigdy nie znajdą ujścia czy chociaż bezpiecznego kokonu.  Czy z ciężkich przeżyć bohaterka ocali coś dobrego? Coś, czego nie będzie chciała umieścić na tytułowym statku dla lalek by odpłynęło w niepamięć? Z próby ogniowej, jaką okaże się dla niej życie, wyniesie miłość do sztuki. Spełni się jako artystka, choć spłonie jako człowiek. Czy to zbyt wielka cena? Przekonajcie się sami.

Teatr BARAKAH realizuje także projekt Dramatorium, w ramach którego odbywają się reżyserowane, kreatywne czytania sztuk teatralnych lub prozy. To alternatywna dla spektaklowej forma prezentacji godnych uwagi tekstów, których autorzy od niedawna goszczą na polskich scenach teatralnych lub dopiero na nich debiutują. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych, wstęp wolny.

Monika Kufel

Prezes Fundacji Dziesięciu Talentów na rzecz Teatru BARAKAH w Krakowie, założycielka Teatru BARAKAH, scenograf i kostiumolog, ale przede wszystkim aktorka. Absolwentka PWST we Wrocławiu.

Laureatka licznych nagród za działalność artystyczną. Za autorski monodram pt. „Szafa” otrzymała wiele nagród aktorskich:  nagrodę za debiut na 33. Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu (2004 r.), nagrodę specjalną Ministra Kultury Macedonii na Międzynarodowym Festiwalu „Aktor Europy” w Macedonii (2004 r.), wyróżnienie na Festiwalu Teatrów Niewielkich w Lublinie (2005 r.), nagrodę na Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Warszawie (2005 r.) oraz II nagrodę na Festiwalu Sztuki Teatralnej w Rybniku (2007 r.). Była związana z Teatrem im. Ludwika Solskiego w Tarnowie. Występowała też w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie oraz w Teatrze Groteska w Krakowie.
Gra, pisze scenariusze, projektuje scenografię oraz kostiumy, prowadzi warsztaty teatralne.

Ana Nowicka

Katarzyna Borys
Od 2010 roku spec. ds. promocji i PR, fundraiser.

Dba o promocję i wizerunek Teatru BARAKAH, odpowiada za jego nagłaśnianie w mediach oraz na portalach społecznościowych. Czuwa nad szeroko rozumianym słowem płynącym z teatru. Zajmuje się też pozyskiwaniem środków finansowych na działalność teatru.

Absolwentka komparatystyki (filologia polska) i wiedzy o teatrze na Uniwersytecie Jagiellońskim, studentka kulturoznawstwa. Jako recenzent teatralny udziela się w Teatraliach oraz e-Splocie, jej teksty widnieją także w portalu O.pl.

Łukasz Łukasik

Od 2011 administrator strony Teatru BARAKAH.

Dba o prawidłowe funkcjonowanie strony Teatru. Gra koncerty i udziela się w kilku projektach muzycznych. Kompozytor i wykonawca na żywo muzyki do spektaklu "Jednoręki ze Spokane". Programista gier komputerowych, żongler oraz pasjonat gry na gitarze elektrycznej i basowej. 
Absolwent informatyki stosowanej Akademii Górniczo Hutniczej.

Monika Śmiłek

Prowadzi rezerwacje biletów, zaproszeń na wszystkie spektakle i wydarzenia odbywające się w Teatrze BARAKAH. Ponadto odpowiedzialna za obsługę widowni i sprzedaż biletów wstępu. Dba o dobry o wizerunek teatru w Krakowie poprzez reklamę - plakatowanie, dystrybucje ulotek i folderów. Prywatnie dorożkarka - magicznej zielonej dorożki, pasjonatka muzyki oraz gry na gitarze. Interesuje się także fotografią.

Anna Wyrwik

Zajmuje się organizacją Dramatorium. Absolwentka socjologii

i kulturoznawstwa latynoamerykańskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim. Czyta, ogląda, pisze opowiadania i inne teksty.